Dolar 8,6485
Euro 10,3446
Altın 495,59
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Kilis 32°C
Az Bulutlu
Kilis
32°C
Az Bulutlu
Sal 31°C
Çar 32°C
Per 34°C
Cum 35°C

Anıların İçinden-4

Anıların İçinden-4
REKLAM ALANI
A+
A-
22.01.2021
23
ABONE OL

Tülay SARICABAĞLI ŞİMŞEK

 

Benim sülalem, Kilis’in Seve köyü, Tilhabeş (Yavuzlu) ve Tibil (Öncüpınar) köyüne yerleşmişler, orada yayılmışlar ve yüzyıllardır da orada yaşıyorlarmış.

Önceleri Suriye diye ayrı bir devlet yokmuş. Oralar Osmanlı Devletine ait birer vilayetmiş ama ne zaman ki biz Birinci Dünya Harbinde yenik düşmüşüz, işte o zaman bugünkü Türkiye’nin yedi buçuk katı bir toprak parçasını kaybetmişiz.

Bu topraklar üzerinde bugün Balkanlarda 16, Kafkaslarda 4, Ortadoğu’da 16, Afrika’da 16 olmak üzere 52 bağımsız devlet bulunmaktadır.

Oralarda akrabalarımız kalakalmış. Öz be öz Türk olan aileler, 1950 yılında mayınlı tarlalar yüzünden oralarda kalmışlar ve gurbet acısını yaşamaya başlamışlar. Anaya, ataya, kavim kardeşe hasret kalmışlar. Benim de iki büyük halam o tarafta iki halam ve diğer tüm ailem bu tarafta kaldı maalesef. Ev, dam, bağ, bahçe olunca oralarda kimse yerinden kımıldayamadı. “Gelir gideriz yine görüşürüz” dediler ama o iş o kadar da kolay olmadı artık.

nine

Hayâl meyal hatırlarım, her bayram sınır kapısına giderdik ailece. Belki halamlar gelebilirse tellerin oradan görüşebiliriz diye. Saatlerce beklerdik onları. Birinci gün gelemezlerse ikinci gün yoksa üçüncü gün. Çünkü onların o taraftan izin alıp da görüşme alanına gelmesi o kadar kolay değildi. Bize önceden mektup yazarlardı ”izin aldık kapıya geleceğiz bayramda” diye. Bazen hiç görüşemediğimiz olurdu. Cenaze çıkmış bir evin sessizliğinde geri dönerdik. Ama gelebilirlerse de değmeyin keyfimize. Herkes mutluluktan ağlardı dakikalarca. Sonra birbirimize karşılıklı hediyeler verirdik. İşte bizim için bayramın en güzel yanı bu olurdu. Hiç kimse Arapça bilmezdi. Biz de onlarla Türkçe konuşurduk. Kuzenlerim ile görüşmenin o doyumsuz hazzı beni mest ederdi. Niye Suriye tarafındakilere “Araplar” derlerdi anlayamazdım.

Ben yaz tatillerimi hep nenemin yanında köyde geçirirdim. Onun tandır damında dumanlar arasında kalarak pişirdiği ekmeklere bayılırdım. O sıcacık ekmeklere tereyağını sürer arasına peynir koyup sıkım yapar bana yedirirdi. Tavuklar, horozlar etrafımızda dolaşır arada nenem onları kovalardı.  Ben samanların arasından mis kokulu yumurtaları bulunca sevinirdim. Yumurta bulmak, benim için bir oyun haline dönüşmüştü.

tandır ekmek

 

Bazen, halalarıma mektup yazdırırdı bana nenem. ”Yaz kızım söyle ikimize istek yapsınlar gidelim hem âmmim uşaklarını görelim hem de halalarına görestim. İkimiz giderik!” derdi. Yazardım. On güne kalmaz istek mektubu gelirdi. Onu muhtar aracılığı ile kaymakama onaylattırırlar biz de nenemle sınır kapısından o tarafa geçerdik. Yürüyerek hem de. Çünkü dip dibeydi sınır kapısı ile köyümüz.

bayram

Önce, Sucu karakoluna uğrardık. Orada kontrolleri yaparlardı. Sonra Azez şehrine gitmek için bir taksiye binerdik. Ben çocuktum.  İlkokul 2. sınıfın yaz tatili. Şoför sekiz kişiyi arabaya tıka basa bindirir bizi on kilometre ilerdeki Azez’e kan ter içinde pestilimiz çıkmış şekilde bırakırdı. Oradan Halep şehrine geçerdik. Nenemin amcası oğlu cübbeli sarıklı bir hoca efendi idi. Kırmızı sülalesinin yarısı o tarafta kalmıştı.

***

Ninem büyük bir hürmetle amcaoğlunun elini öperdi hep. Bizleri çok güzel karşıladılar. Misafir ettiler bir kaç gün. Dost, âkran herkesi ziyaret ettik. Hepsi Türkçe konuşuyorlardı. Ama çarşıya gezmeye çıktığımızda Arapların bağırıp çağırarak konuşmalarını duyardık. Ben hiç kimseyi anlamadan bakınırdım. Alışveriş için girdiğimiz işyerlerinde ”Faddal faddal ehlen ve sehlen” diye bizi karşılaşıyorlardı. Biz Arapça bilmiyorduk ama oradaki akrabalarımız Arapçayı bildikleri için onlarla konuşup bize tercümanlık ediyorlardı.

“Erkekler niye zıbın elbise giyiyorlar” diye neneme sorardım.

“Cellabiye” denilen uzun elbiseleri ve başlarında omuzları da örten, kenarları püsküllü bir başörtüsü olan kefiyeleri ile bana tuhaf görünüyorlardı. ”Bunlar böyle giyinirler” derdi nenem.

Halalarım beni çok ama çok severlerdi. Döne halam, Tuğlu denen köyde yaşıyordu. Bahçeli bir evleri vardı. Büyük kızının ismi Gürcü idi. Çok çalışkandı. Bütün evi çekip çeviren Gürcü Abla’ydı. Halamın iki de oğlu vardı. Yaşları bana yakındı. Halamın çocukları ile okula giderdim. Onların okulu bizim gibi tatil değildi. Öğretmenleri de Türkçe konuşuyordu. Ben bu nedenle; “Neden buraları bizden ayırdılar ki, biz neden hasretlik çekiyoruz kuzenlerimle” derdim.

Çok sevimli cana yakınlardı. Onlara tam doyamadan oradan da ayrıldık. İzin süremiz bitmeden bu kez Elif halamın köyüne geçtik. Elif halam Dicle nehrinin kenarında bir köyde yaşardı. Dicle nehrinin suyu çamurlu akardı. Ürkerdim o sudan. Halamın kızları omuzlarında su askısının ucunda iki kovayı su doldurup, o suyu dinlendirirler ve ağıldaki hayvanların su kaplarına boşaltırlardı. Merakla izlerdim onları. Küçükbaş hayvancılıkla uğraşırlardı. Arı gibi çalışkanlardı. Kaymak tereyağı süt yoğurt her şey boldu onlarda. Vaktimiz tamam olunca gerisin geri sınırı geçer köyümüze dönerdik. Ben nenemin kızı olmuştum. Her şey iyi güzeldi ama ya bu mayın tarlaları bizlerden neleri alıp götürdü. Bir sonraki yazımda o konuya değineceğim.

Kalın sağlıcakla!

 

REKLAM ALANI
YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.